Dit is geen standaard zelfhulpboek, het is een overlevingsverslag dat je aan het denken zet. Een boek dat me heeft geraakt.
De combinatie van Angeliques eigen verhaal met de bijdragen van Danielle, Nikita, Jane en Sabine laat zien dat iedereen zijn eigen autentieke verhaal heeft. Elk verhaal raakt een andere dimensie.
Het boek legt de rauwe werkelijkheid van trauma bloot: het zit in je lichaam, niet alleen in je hoofd.

​Wat een ontzettend dapper boek. Je moet maar durven: je hele ziel en zaligheid op tafel leggen en zo’n intens pijnlijk verleden delen met de buitenwereld—en dat terwijl je moeder nog leeft. De rauwe emotie spat werkelijk van de bladzijdes af. Je voelt aan alles hoe diep de pijn zit en hoeveel moed er nodig is geweest om dit op te schrijven en de cirkel te doorbreken.
​
Ook is de emotie in de schrijfstijl soms zó heftig en ongefilterd aanwezig.

​Kortom: verwacht geen vlekkeloos geredigeerd, literair meesterwerk, maar bereid je voor op een rauw, eerlijk en intens levensdocument. Respect voor de schrijfster dat ze dit heeft durven publiceren.

Soms komt er een boek op je pad waarvan je denkt: “Wat moet ik hier nu mee? Dit gaat toch niet over mij?”
Maar dan begin je te lezen. Tenslotte, als je wat problemen hebt in je familie… Iedereen heeft wel iets (tenminste, dat denk ik maar laten we dat tussen deze haakjes houden).

“Het spel is uit!”
Whoa! Wat voor spel? Ik ben toch wel oud en wijs genoeg om niet “bespeeld” te worden?
Maar dan heeft de auteur je allang aan de haak. Want willen of niet, als je eerlijk bent, heb je na de eerste 10 bladzijden al minstens één keer gedacht: “dat klopt!”.

Dan begin je echt te lezen. Volle aandacht. Niet meer “even kijken of dit wat is,” je wordt helemaal meegezogen.
Je zou van de schrijfstijl kunnen zeggen dat het “niet literair” is, een “grammaticale” poetsbeurt nodig heeft. Dan heb je een punt. Maar juist omdát het zo rauw is, omdát niet de laatste puntjes op de i staan, raakt het je eens zo hard.

Is dit een zelfhulpboek? Ja.
Is het geschreven door de zoveelste redacteur-in-opdracht? Nee.
Dit boek is van een zwart schaap voor alle andere schapen. Misschien heb je nog niet aan jezelf toegegeven dat jij ook een zwart schaap bent. Mogelijk denk je al zo lang: “ach ja, het is wat het is.”
Dat maakt bij dit boek geen enkel verschil.

Op zijn minst krijg je een ongelooflijk eerlijke en oprechte getuigenis. Als je er klaar voor bent, kun je aansluiten bij de kudde die zegt:”niet meer met mij!”
Want daar zit de kneep, daar zit wat dit anders maakt. Er wordt niet tegen je gepreekt.
Het verschil is dat je niet moet breken met mensen. Het verschil is dat anderen zelfs niet hoeven te weten dat jij het nu anders aanpakt.

Klinkt gemakkelijker? Niet bepaald.
Want je moet het zélf doen. Jij kan evenmin op de preekstoel klimmen en met grote woorden “de nieuwe jij” aankondigen.
Zoals Remco Campert ooit schreef:
“Verzet begint niet met grote woorden, maar met kleine daden.”
Je hoeft niemand te volgen maar als je wilt, staat je nieuwe kudde voor je klaar.